z24168875IH,-Touch-Me-Not-

Banał, który dotyka

Touch Me Not (2018, reż. Adina Pintilie) tekst wyróżniony w konkursie filmowokrytycznym „Powiększenie” Jest w tym filmie scena, w której skóra wygląda jak papier. Jak opakowanie, najtańsze pudełko z szarego kartonu, skrywające nieosiągalną dla kamery zawartość. Kiedy obiektyw sunie leniwie wzdłuż zagłębień i mikroskopijnych nierówności naskórka potrzeba dobrej chwili, aby zorientować się, że prezentowana na[…]

46468505_2352070751533405_5962219844496523264_n

Głos odwagi

Nienawiść, którą dajesz (2018, reż. George Tillman Jr) Ulicami Garden Heights rządzą gangi, życie czarnoskórej społeczności toczy się w rytm piosenek Tupaca, a białe dzieciaki z dobrych domów omijają tę okolicę z daleka. Jak w soczewce skupiają się w niej problemy współczesnej Ameryki, a tytułowa nienawiść nie oszczędza nikogo. Szesnastoletnia Starr Carter (Amandla Stenberg) dzieli[…]

BAD TIMES AT THE EL ROYAL

Królewski sen

Źle się dzieje w El Royale (2018, reż. Drew Goddard) Hotel El Royale bezczelnie wdzięczy się do nas, jak piękna pin-up girl, kusząc czerwonymi dywanami, złotymi sklepieniami i kryształowymi żyrandolami. Nasz pobyt w nim będzie przyjemny tylko dlatego, że znajdujemy się po drugiej, bezpiecznej stronie srebrnego ekranu. Bo źle, bardzo źle się dzieje w El Royale.[…]

apostle-movie-preview

Raj zatracony

Apostoł (2018, reż. Gareth Evans) Na pierwszy rzut oka „Apostoł” nie wygląda jak film wyreżyserowany przez Garetha Evansa (twórcy napakowanego akcją „The Raid”). Kamera niespiesznie przemierza przestrzeń, długie ujęcia budują nastój grozy, a utrzymane w chłodnej palecie, wyprane z kolorów zdjęcia podsycają duszną atmosferę. Zanim na ekranie pojawi się pierwsza krew, minie dobre dwadzieścia minut. Kiedy[…]

z-perspektywy-paryza_3

Z perspektywy kinofila

Z perspektywy Paryża (2017, reż. Jean-Paul Civeyrac) „Tak samo jak najprawdziwszym i najgłębszym tematem wszelkiego malarstwa jest samo malarstwo, tak najprawdziwszym i najgłębszym tematem kina nie może być nic innego jak samo kino”. Tak w 1947 roku napisał Jean Epstein – impresjonista, a zarazem jeden z największych „poetów ekranu” filmu niemego. Cytat ten jest szczególnie znamienny w[…]

1 (nagłówek)

Sabat feministek

Chilling Adventures of Sabrina (2018, Netflix) „To nie jest nasza Sabrina”. „Nigdy nie pozwoliłybyśmy naszej Sabrinie tak się zachowywać”. Tak o najnowszej produkcji Netflixa mówią aktorzy, których mogliśmy oglądać w telewizyjnym hicie lat 90. Obok licznych głosów sprzeciwu, słychać też wyrazy uznania. Jedno i drugie można uznać za trafną reakcję. W swoim czasie „Sabrina, nastoletnia czarownica” (1996)[…]

gaspar-noe-nakrecil-film-o-tancerzach-zobacz-zwiastun-do-filmu-climax

Opium w rosole

Climax (2018, reż. Gaspar Noe) W „Climaxie” Gaspar Noé próbuje swoich sił na gruncie doświadczeniowego kina transu, konstruując na ekranie półtoragodzinny, narkotyczny trip. Tym samym udaje mu się stworzyć film odpowiadający potrzebom znużonego, ponowoczesnego odbiorcy – spragnionego nowych, wszechogarniających doznań audiowizualnych, obiecywanych niegdyś przed filmy 3D, a obecnie przez technologię VR. „Climax” to immersja totalna. Uzsykana dzięki kunsztownej[…]

8d4b6857e0f23250b3903f29d3b7.1000

Pieskie życie

Dogman (2018, reż. Matteo Garrone) Pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Nie sposób temu zaprzeczyć patrząc się w wierne oczy Marcello, głównego bohatera „Dogmana”, najnowszego filmu Matteo Garrone, który obserwuje swego „właściciela” z mieszanką trwogi oraz uwielbienia. Metaforycznym panem tytułowego człowieka psa jest Simone – osiłek, terroryzujący lokalną społeczność. Obu mężczyzn łączy więź dziwna, nieracjonalna, wymykająca się ludzkiemu pojmowaniu. U Garrone[…]

f297e210d42c407830115160c0196404

Wielki czas krótkich metraży

Nie zliczę ile powstaje krótkich metraży w Polsce. Nie będę nawet próbował, bo przecież nie o to chodzi. Ważniejsza jest tutaj sama świadomość, że istnieją. Równie oczywista, co pozbawiona stałej, wciąż domagającej się zaznaczenia formy. Niestety o początkach rodzimych twórców wiemy zazwyczaj niewiele bądź nic. Prócz grona zainteresowanych, pasjonatów pełną gębą, trudno byłoby wymienić tytuł[…]

1

Chłopaki też płaczą

Le grand bain (2018, reż. Gilles Lellouche) Co ma wspólnego pływanie synchroniczne z mężczyznami w średnim wieku? To nieprawdopodobne skojarzenie zrodziło się w głowie reżysera – właściwie debiutanta – Gilles’a Lellouche’a i, o dziwo, nie zmieniło jego pierwszego samodzielnie wyreżyserowanego filmu w groteskową farsę. Słodko-gorzka komedia, po której nikt nie spodziewałby się głębszego przesłania, została wyjątkowo[…]