zdjecie_01

Prawdziwsze niż prawda. Choreografia autentyki u Mayi Deren i Jeana Roucha

Przekonanie, że rzeczywistość może stać się bardziej rzeczywista z pomocą inscenizacji, zdaje się, straciło na popularności. Podobnie i etnograficzno-antropologiczne eksperymenty, które wraz z rosnącymi możliwościami odkrywania świata wzdłuż i wszerz, nie stanowią współcześnie użytecznego środka poznawczego. Czy wobec tego szesnastomilimetrowa twórczość Mayi Deren i Jeana Roucha jest dziś jedynie przeterminowanym, archaicznym materiałem? Czy może w[…]

mieso

Hormon Horror

Mięso (2016, reż. Julia Ducournau) Jak przedstawić dojrzewanie, jeśli nie dramatem? Rozbuchana cielesność, nierozerwalnie związana z tematyką coming-of-age, zwłaszcza w dziewczęcych nastodramach manifestuje się body horrorem. Młodzi twórcy reinterpretują nieśmiertelny wzorzec „Carrie”, koszmar utraty kontroli, sprowadzając do groteskowych metamorfoz – z dziewczyny w syrenę, wiedźmę, a nawet amatorkę ludzkiego mięsa. Ciało w filmie, jak i w[…]

nagłowek

Animitas – chilijska postpamięć a kino Patricio Guzmána

Powyższym hiszpańskojęzycznym terminem Christian Boltanski opatrzył jedną ze swych słynnych instalacji, którą goście galerii podziwiali w formie live video1. Artysta zawędrował aż na Atacamę, by na nielicznych źdźbłach trawy umieścić tradycyjne japońskie dzwonki, które grały na wietrze ku czci nieobecnych – ale pamiętanych. Pustynia Atacama, jedno z najmniej przyjaznych dla wszelkiego życia miejsc na Ziemi,[…]