001_anna-jadowska_kamila-szatan

Nikt nie uczy nas wyrażania uczuć – rozmowa z Anną Jadowską

Anna Jadowska (fot. Kamila Szatan) Problem polega na tym, że nasze filmy wciąż są zamykane w getcie tak zwanego „kina kobiet”. A co więcej „kina kobiecego”. To naiwne określenie jest dla mnie niedopuszczalne. W pewnym sensie tworzy ono łatkę, która staje się wręcz niehumanitarna. Kiedy słyszę to określenie, czuję się niczym kobieta z wąsem obwożona[…]

1

Chłopaki też płaczą

Le grand bain (2018, reż. Gilles Lellouche) Co ma wspólnego pływanie synchroniczne z mężczyznami w średnim wieku? To nieprawdopodobne skojarzenie zrodziło się w głowie reżysera – właściwie debiutanta – Gilles’a Lellouche’a i, o dziwo, nie zmieniło jego pierwszego samodzielnie wyreżyserowanego filmu w groteskową farsę. Słodko-gorzka komedia, po której nikt nie spodziewałby się głębszego przesłania, została wyjątkowo[…]

33061404_1640872682628964_8273377721120194560_n

Na jałowym biegu

Isabelle i mężczyźni (2017, reż. Claire Denis) „Isabelle i mężczyźni” zaczyna się od sceny kiepskiego seksu. W pierwszym ujęciu widzimy nagą Juliette Binoche, i jest to niejako metafora tego, co będziemy widzieć na ekranie do końca filmu. Nie będzie to jednak dosłowne rozbieranie bohaterki z jej ubrań, lecz z kolejnych barier, które wytwarza ona wokół siebie,[…]

30118733_1893590234047480_660559375_n

Sceny z życia małżeńskiego – tetralogia erotyczna Johna i Bo Dereków

Małżeństwo Dereków „Myślę, że miłość i piękno to wszystko, co w życiu ważne” – te słowa Johna Dereka niezwykle celnie opisują to, czego widz może się spodziewać, sięgając po filmy wyreżyserowane przez niego w latach 80. Miłość i piękno stanowią dwa filary, na których opierają się obrazy twórcy z tamtego okresu: „Marzenia” (1974, premiera 1981),[…]

30125874_2063895453650470_312130727_o

Kino papy – Nowa Fala wynosi śmieci

Diabeł wcielony (1947, reż. Claude Autant-Lara) W styczniu 1954 roku w czasopiśmie „Cahiers du Cinéma”, kuźni późniejszych twórców nowofalowych, François Truffaut opublikował manifest O pewnej tendencji kina francuskiego, gdzie wszem i wobec (choć używając nieco innych, łagodniejszych sformułowań) uznał najbardziej poważane francuskie filmy tamtego czasu za śmieci. Tekst ten jest pojmowany za jeden z konstytutywnych[…]

dom-z-papieru

Zapach pieniędzy o poranku

Dom z papieru (2017, Álex Pina) Święty Netflix pokroił hiszpańską produkcję na kawałki, zapakował  przemontowane odcinki do 22 pudełek, opakował je w kolorowy papier i włożył połowę z nich pod choinki wszystkich abonentów, którzy w 2017 roku byli grzeczni, z obietnicą, że drugą partię dostaną na święta wielkanocne. Tym samym  drugi sezon „Domu z papieru” jest[…]

1513303959471

Czasy postprawdy

W 1939 roku Jorge Borges napisał opowiadanie „Biblioteka Babel”, w którym zawarł opis rozległej biblioteki posiadającej wszystkie możliwie kombinacje znaków, a tym samym całą zgromadzoną na świecie wiedzę. Jednocześnie była ona kompletnym chaosem, miejscem, gdzie nie istnieje spójna rzeczywistość, etykieta moralna, ani wyznacznik oddzielający prawdę od fałszu. Istniała jako natłok informacji, nie poddając się żadnym[…]

a-quiet-place

Cisza po burzy

Ciche miejsce (2018, reż. John Krasinski) Mawia się, że mowa jest srebrem, a milczenie złotem. W najnowszym filmie Johna Krasinskiego, „Cichym miejscu”, bycie wiernym tej regule umożliwia bohaterom przetrwanie. W świecie, w którym głośne dźwięki mogą przynieść nagłą zgubę, milczenie staje się kwestią życia i śmierci. Reżyser „Cichego miejsca” bez ostrzeżenia wrzuca widzów w sam środek[…]

wiec5bca-2

Dzień przebudzenia

Wieża. Jasny dzień (2017, reż. Jagoda Szelc) Spośród debiutów prezentowanych w ubiegłym roku na festiwalu w Gdyni tylko jeden spełnił  tkwiącą w owej kategorii obietnicę nowatorstwa, wtłaczając świeżą krew w skostniałe od sztampy ciało polskiej kinematografii. Źródłem zbawiennego witalizmu, okazało się nieskrępowane potrzebą egzorcyzmowania historii, a wręcz przeciwnie, skoncentrowane na tym co aktualne, artystyczne spojrzenie[…]

thumb_51846_film_main_big

Bestie nie znają granic

Piękna i bestie (2017, reż. Khaled Walid Barsaoui, Kaouther Ben Hania) „Piękna i bestie” to nie lekki ani przyjemny w odbiorze film, ale bez wątpienia jest niesamowicie ważny, bo porusza trudny temat, o którym zwykle się milczy. To obraz, który prawdziwie, choć bardzo boleśnie, oddaje punkt widzenia ofiary gwałtu. Nie chodzi tutaj nawet o samą traumę związaną z[…]