qf59pVUHbY9z0Ke9Jg6HQghNJhM

Szpieg, z którego… brechtamy. Kino Matthew Vaughna

Kick-Ass (2010, reż. Matthew Vaughn) Czasami trudno nakreślić jasną granicę między pastiszem a parodią. Kino Matthew Vaughna często zaciera tę linię. Jego filmy są prześmiewcze, ale zawsze zatrzymują się na pełnej miłości do gatunku nucie, przez co bliżej im do pastiszu. Obok Edgara Wrighta to chyba jeden z najciekawszych współczesny twórca kina rozrywkowego z wysp Brytyjskich. Trudno[…]

BLAZE

Kino z innej półki – 9. American Film Festival

Blaze (2018, reż. Ethan Hawke) Gdybym miał nazwać filmowo swój rok, nazwałbym go rokiem nowicjusza. Wszystko zawdzięczam pierwszymi razom z wrocławskimi festiwalami filmowymi. Nowe Horyzonty pozostawiły swój ślad i były istną kolejką górską. Zaskakującą na każdym zakręcie i rozbudzającą apetyt na więcej. Nic więc dziwnego, że American Film Festival pojawił się jako pozycja, którą nie tyle można,[…]

Willem-Dafoe-jako-Vincent-van-Gogh-w-pierwszym-zwiastunie-filmu-o-slynnym-malarzu

Uwikłani w materię – 26. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Camerimage

At Eternity’s Gate (2018, reż. Julian Schnabel) Tegoroczną edycję Camerimage naznaczył konflikt pomiędzy materią a transcendencją. Płytka przyziemność często ciążyła, a wywyższenie i świat symboliczny przynosiły ulgę. Innym razem to pomniki szybko upadały, wielkie narracje ciemiężyły, a jedynym ratunkiem okazywał się zwrot ku autentyczności i prozie codzienności. W nagrodzonej Złotą Żabą, koreańskiej „Fortecy” (2017) jeden z bohaterów mówi wprost: „Nie obchodzi[…]

wajda1

Fotos – najlepszy przyjaciel filmu

Andrzej Wajda na planie „Ziemi Obiecanej” (1974) Gdy przyglądamy się materiałom reklamującym film, często możemy odnieść wrażenie, że zdjęcia umieszczone na plakacie, w prasie lub w internecie zostały zaczerpnięte wprost z taśmy filmowej. W większości przypadków jest to jednak wrażenie mylne, gdyż w celach promocyjnych wykorzystywane są specjalnie w tym celu tworzone fotosy filmowe. W[…]

173427_1330927.jpg.1500x1083_q95_crop-smart_upscale

Zachowaj dystans

Climax (2018, reż. Gaspar Noe) Przelewanie na papier spraw ważnych ma w sobie coś ze sfery zarówno świętości jak i profanacji. Świętości, ponieważ każde słowo niesie znaczenie. Staje się elementem całości. Nadaje historii wzmożonej dramaturgii. Wzmacnia napięcie. Profanacji, bo obnażając pewne schematy zachowań bądź postaw, narażamy się czytelnikowi, być może krytycznemu, nieufnemu w treść czytanego tekstu.[…]

z24168875IH,-Touch-Me-Not-

Banał, który dotyka

Touch Me Not (2018, reż. Adina Pintilie) tekst wyróżniony w konkursie filmowokrytycznym „Powiększenie” Jest w tym filmie scena, w której skóra wygląda jak papier. Jak opakowanie, najtańsze pudełko z szarego kartonu, skrywające nieosiągalną dla kamery zawartość. Kiedy obiektyw sunie leniwie wzdłuż zagłębień i mikroskopijnych nierówności naskórka potrzeba dobrej chwili, aby zorientować się, że prezentowana na[…]

46468505_2352070751533405_5962219844496523264_n

Głos odwagi

Nienawiść, którą dajesz (2018, reż. George Tillman Jr) Ulicami Garden Heights rządzą gangi, życie czarnoskórej społeczności toczy się w rytm piosenek Tupaca, a białe dzieciaki z dobrych domów omijają tę okolicę z daleka. Jak w soczewce skupiają się w niej problemy współczesnej Ameryki, a tytułowa nienawiść nie oszczędza nikogo. Szesnastoletnia Starr Carter (Amandla Stenberg) dzieli[…]

BAD TIMES AT THE EL ROYAL

Królewski sen

Źle się dzieje w El Royale (2018, reż. Drew Goddard) Hotel El Royale bezczelnie wdzięczy się do nas, jak piękna pin-up girl, kusząc czerwonymi dywanami, złotymi sklepieniami i kryształowymi żyrandolami. Nasz pobyt w nim będzie przyjemny tylko dlatego, że znajdujemy się po drugiej, bezpiecznej stronie srebrnego ekranu. Bo źle, bardzo źle się dzieje w El Royale.[…]

apostle-movie-preview

Raj zatracony

Apostoł (2018, reż. Gareth Evans) Na pierwszy rzut oka „Apostoł” nie wygląda jak film wyreżyserowany przez Garetha Evansa (twórcy napakowanego akcją „The Raid”). Kamera niespiesznie przemierza przestrzeń, długie ujęcia budują nastój grozy, a utrzymane w chłodnej palecie, wyprane z kolorów zdjęcia podsycają duszną atmosferę. Zanim na ekranie pojawi się pierwsza krew, minie dobre dwadzieścia minut. Kiedy[…]

z-perspektywy-paryza_3

Z perspektywy kinofila

Z perspektywy Paryża (2017, reż. Jean-Paul Civeyrac) „Tak samo jak najprawdziwszym i najgłębszym tematem wszelkiego malarstwa jest samo malarstwo, tak najprawdziwszym i najgłębszym tematem kina nie może być nic innego jak samo kino”. Tak w 1947 roku napisał Jean Epstein – impresjonista, a zarazem jeden z największych „poetów ekranu” filmu niemego. Cytat ten jest szczególnie znamienny w[…]