18513_1.7

HOT – 69. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

„Synonymes” w reżyserii Nadava Lapida zostało uznane za najlepszy film 69. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. W tegorocznym konkursie pokazano kilkanaście tytułów, w ścisłym sąsiedztwie znajdowały się też propozycje sekcji Panorama, Forum, jak również retrospektywy, którym bacznym okiem przyglądali się nasi redaktorzy. Oto najlepsze tytuły tegorocznego Berlinale. Synonymes, reż. Nadav Lapid Zdobywca Złotego Niedźwiedzia jest[…]

z24452052V,Berlinale-2019---By-the-Grace-of-God-

NOT – 69. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

Czy nagrodzone Srebrnym Niedźwiedziem „By the Grace of God” Francoisa Ozona, sprowadza się do spektakularnej porażki? Czy reżyserski debiut Chiwetela Ejiofora to tylko osuwanie się w patetyczne deklarację, a wzniosłość potrafi zainfekować cały jego film? I wreszcie, czy powrót Lone Scherfig do Berlina minął się z oczekiwaniami widzów, zostawiając ich na lodzie? Redakcja 16 mm przedstawia największe[…]

spit79grave3938

Gwałt za gwałt, czyli erotyzacja kobiecej zemsty

Pluję na twój grób (1978, reż. Meir Zarchi) Na początku lat siedemdziesiątych dwóch reżyserów ukazało światu swoje filmowe debiuty, które po czasie nie tylko zapisały się w historii kina rape and revenge, jako jego wizytówki, ale przeniknęły do świadomości bardziej mainstreamowej widowni. Byli to Wes Craven i Meir Zarchi z tytułami „Ostatni dom po lewej”[…]

201914539_2

Ośmiorniczka

Eliza i Marcela  (2019, reż. Isabel Coixet) Najnowszy film Isabel Coixet przenosi widownię w czasy, gdy związki homoseksualne były w Europie prawnie zakazane, edukacja dla dziewcząt stanowiła fanaberię, a kino jako narracyjne medium dopiero rozwijało się, opowiadając ckliwe, melodramatyczne historyjki. „Eliza i Marcela” miał być kinem społecznym, wyrażającym wsparcie dla legalizacji związków jednopłciowych. Coixet przeniosła na[…]

201910933_1

Wyfrunąć z gniazda

Light of My Life (2019, reż. Casey Affleck) Okazuje się, że do zbudowania pełnego napięcia science fiction nie trzeba terminatorów, post-apokaliptycznych krajobrazów czy inwazji kosmitów. Przekonującą dramaturgię tego gatunku można oprzeć na relacji zaledwie dwóch bohaterów. Tarkowski i Hillcoat odkryli to już dawno, a Casey Affleck w swoim debiutanckiej fabule „Light of My Life” poszedł w[…]

201914295_1_RWD_1380

Bezdroża niesprawiedliwości

Flatland (2019, reż. Jenna Bass) Wśród ciągnących się kilometrami równin splatają się ze sobą losy trzech kobiet, marzących po cichu o lepszym życiu, lecz wciąż mierzących się z brutalną rzeczywistością. Towarzysząca podróży bohaterek przytłaczająca pustka przydrożnego krajobrazu nie napawa optymizmem i nadzieją na szczęśliwsze jutro. Ślub Natalie (Nicole Fortuin) i białego policjanta Bakkiesa nie jest radosnym[…]

201913468_1_RWD_1380

Niekończąca się opowieść

Midnight Traveler (2019, reż. Hassan Fazili) Berlinale od lat utrwala swoją pozycję jako festiwal kina zaangażowanego politycznie. Do pozakonkursowej sekcji Panorama – która w tym roku obchodziła swoje czterdziestolecie – wybierane są filmy niepokorne, niekonwencjonalne, z pewnym rysem szaleństwa. W tegorocznej edycji znalazł się w niej dokument afgańskiego twórcy Hassana Fazili „Midnight Traveler”. Opowieść o rodzinie[…]

climax_06

Eklektyczny wizjoner. Muzyczne oblicza twórczości Gaspara Noé

Climax (2018, reż. Gaspar Noe) W swojej twórczości Gaspar Noé od lat konsekwentnie dąży do jak najgłębszego, zmysłowego poruszenia widzów. Stosuje w tym celu cały wachlarz zabiegów, wśród których starannie dobrana muzyka zajmuje kluczowe miejsce. Żaden z niego enfant, lecz wciąż bywa uparcie terrible. Noé w liczbie osób opuszczających pokazy jego filmów rywalizować może jedynie z[…]

control

Zabawa dla wyobraźni

Control (2007, reż. Anton Corbijn) – Takie jest piękno muzyki. Nie mogą ci jej odebrać. Nigdy nie odczuwaliście tak muzyki? – Nieźle grałem na harmonijce jako młodziak. Ale straciłem zainteresowanie. Tutaj nie miała sensu. – Właśnie tu ma najwięcej. Potrzebujesz jej, by nie zapomnieć. – Zapomnieć? – Zapomnieć, że są miejsca… na świecie, nie zbudowane z[…]

fot_032_A21

Ślepnąc od złożonej narracyjności. „Ślepnąc od świateł” jako przykład nowej jakości wśród polskich neoseriali

Ślepnąc od świateł (2018, reż. Krzysztof Skonieczny) Neoserial Od końca XX wieku obserwujmy nowy etap w historii amerykańskiej telewizji nazwany popularnie „złotym okresem telewizji”1. Dzieje się tak za sprawą seriali nowej generacji, nazwanych popularnie neoserialami czy też post soap operami jak określa je Mirosław Filiciak. Neoseriale na poziomie struktury charakteryzuje przede wszystkim przedefiniowanie form z epizodycznych[…]